Książkę tę można bez wątpienia nazwać dziełem monumentalnym. Ujawniają się w nim różne twarze jednego z najwybitniejszych polskich krytyków literackich, a jednocześnie wyjątkowego eseisty –Tomasza Burka. Burek debiutował jako krytyk w wieku dziewiętnastu lat i nieprzerwanie aż do śmierci, przez niemal sześćdziesiąt lat, był aktywnym uczestnikiem życia literackiego. Tę wielką spuściznę uporządkował i wyjaśnił we wstępie Andrzej Skrendo.

Nazwisko Burka kojarzy się z doświadczeniem wielkiego rozłamu kultury nowoczesnej, dzięki któremu kultura ta się wyłoniła; rozłamu opisywanego przez Tomasza Burka w jego dziełach, przebiegającego także przez jego własne dzieła. Tę książkę powinien posiadać każdy miłośnik historii literatury polskiej.