Drugi tom wieloaspektowej i wielowątkowej biografii Franza Kafki pióra Reinera Stacha, w przekładzie Sławy Lisieckiej, obejmuje lata 1910–1915.

Bogactwo życia Kafki rodziło się przede wszystkim w sferze psychicznej, w tym, co niewidoczne. Zawód autora, jego stan rodzinny, zamiłowania i antypatie nie mają prawie nic do rzeczy, jeśli mowa o jego pisarstwie. Nawet dzienniki potwierdzają to wrażenie całkiem autonomicznej duchowości: zdolności Kafki do uchwycenia jakiejś sytuacji jednym spojrzeniem, a mimo to w największej rozdzielczości, wyodrębnienia znaczących szczegółów, wytropienia ukrytych zależności i utrzymania tego wszystkiego w języku nasyconym precyzyjnymi obrazami, unikającym wszelkiej nieostrości. To umiejętność, która graniczy z cudownością i wymyka się jakimkolwiek wyjaśnieniom natury społecznej czy psychologicznej. Kogoś takiego nazywano geniuszem..

O książce rozmawiają: Sława Lisiecka, Adam Lipszyc, Piotr Paziński. Rozmowę prowadzi Jagoda Gawliczek