Fabułę swojej powieści Wojciech Popkiewicz częściowo oparł na faktach i motywach autobiograficznych. Główny bohater, Tadeusz z pokolenia Kolumbów, żołnierz AK, po wojnie wraca do swojej pasji – fortepianu. Znakomicie zapowiadający się pianista zostaje zakwalifikowany do udziału w pierwszym powojennym Międzynarodowym Konkursie Pianistycznym im. Fryderyka Chopina. Niemal prosto z sali koncertowej trafia na przesłuchanie, w czasie którego funkcjonariusze bezpieki łamią mu palce. Z więzienia wychodzi w 1956 roku i w ślad za swoją rodziną wyjeżdża do Wrocławia. Powieść kończy się w trakcie strajków w 1980 roku.

Bohater, podobnie jak autor książki, spotyka znane postaci historyczne, m.in. profesoów Jana Ekiera i Jerzego Lefelda, Jerzego Waldorffa, Annę German, Czesława Niemena i wielu innych. Przywołane są również autentyczne wydarzenia, takie jak organizowane w willi „Pan Twardowski” w Karkonoszach pojedynki na dwa fortepiany Ludomira Różyckiego i Władysława Kędry. Akcja powieści toczy się wartko, Popkiewicza cechuje prosty, ascetyczny styl. Lirykę odnajdziemy w piosenkach, balladach i tekstach pisanych do utworów Fryderyka Chopina. Na końcu książki czytelnik znajdzie kody QR, prowadzące do przywołanych w powieści utworów muzycznych.