Juliusz Słowacki (1809–1849) – poeta, dramatopisarz, tłumacz, filozof, zaliczany do polskich wieszczów narodowych. Urodził się w Krzemieńcu. Jego matka Salomea prowadziła salon literacki, dzięki czemu poeta mógł poznać m.in. Adama Mickiewicza, a także swoją pierwszą miłość Ludwikę Śniadecką. Ukończył prawo na uniwersytecie w Wilnie, a następnie wyjechał do Warszawy, gdzie pracował jako aplikant w Komisji Rządowej Przychodów i Skarbu. W 1830 roku zadebiutował powieścią poetycką Hugo, opublikowaną w roczniku „Melitele”. Po wybuchu powstania listopadowego udał się do Drezna, a potem do Francji. W 1832 r. w Paryżu ukazały się jego dwa tomy Poezji. W tym samym roku poeta wyjechał do Szwajcarii, gdzie ukazał się m.in. trzeci tom Poezji. W ciągu kolejnych lat wiele podróżował, m.in. po Grecji, Egipcie i Syrii. W 1837 r. osiadł na stałe w Paryżu, gdzie wstąpił do Koła Sprawy Bożej Andrzeja Towiańskiego. Odszedł stamtąd rok później, sprzeciwiając się zasadom panującym wśród towiańczyków. Przez całe życie utrzymywał się z pieniędzy przysyłanych mu przez matkę, które umiejętnie pomnażał na giełdzie. Zmarł w swoim paryskim mieszkaniu na gruźlicę. Pozostawił po sobie liczne dramaty, wiersze, poematy, listy i powieść. Był twórcą filozofii genezyjskiej, a jego twórczość odznacza się silnym mistycyzmem, podejmował także tematykę walk narodowowyzwoleńczych, przeszłości narodu oraz kwestii związanych z egzystencjalizmem.